Rodzice Pępków: załatwiają zwolnienie z w-f i kroją winogrona na studniówce.

Jesteś rodzicem Pępka? (Bartek Buzuk/Flickr)

Macie czasem wrażenie, że z każdym dniem przybywa dzieci, które są przekonane (a przede wszystkim: usilnie przekonywane przez najbliższe otoczenie), że pozostali obywatele i obywatelki służą wyłącznie do ich obsługi i rozrywki?

Nieraz wyobrażam sobie przyszłość, a w niej 38 milionów zawiedzionych Polaków, którzy nagle odkryli, że glob nie kręci się jednak wokół nich. Potem ogarniam szybko, że to nierealne zagrożenie. Jakie 38 milionów? Społeczne Kaleki nie będą w końcu zdolne do rozrodu i wyginiemy. Może je też powalić niewielka awaria ogrzewania lub Internetu. A nawet zaprzestanie produkcji obuwia na rzepy.

Moja dziesięcioletnia córka je obiady w szkole.

Wyprowadza psa.

Robi niewielkie zakupy.

Pakuje naczynia do zmywarki.

Naprawia sprzęty elektroniczne, ściąga programy (jest w tym najlepsza w rodzinie).

Sama się myje, ubiera, pakuje na wyjazdy.

Czasem jedzie autobusem z koleżanką do biblioteki (tak, czyta ze zrozumieniem).

Od kilku lat wyjeżdża na obozy taneczne.

Je winogrona, ryby, używa sztućców.

Samodzielnie odrabia lekcje (jeśli nie, ponosi konsekwencje).

Moja szesnastoletnia córka robi powyższe (aczkolwiek czasem niechętnie), a także:

Piecze i gotuje (ja nie umiem).

Wynosi śmieci.

Sprząta w swoim pokoju bez wsparcia i nacisków.

Dojeżdża do szkoły komunikacją miejską.

Uruchamia zmywarkę.

Nieraz wraca późno do domu, a bywa, że nocuje poza nim.

Jestem matką wyrodną.

Nie karmię, nie niańczę, usamodzielniam, jestem dumna.

Pracuję, wychodzę, wyjeżdżam. Bywam tylko pod telefonem.

Mam swoje życie, przyjaciół, plany.

Nie zachwycam się każdym bazgrołem, wypracowaniem, wykonem, nagraniem, puszczonym bąkiem.

Czasem bywam zła, nawet bardzo. I smutna bezgranicznie. Ludzka. Słaba.

Oczywiście:

Znam imiona wszystkich ważniejszych znajomych moich dzieci.

Szanuję ich zdanie, pasje, staram się je dzielić, kiedy się da.

Rozmawiamy, rozmawiamy, rozmawiamy.

Pozwalam się krytykować.

Z wdzięcznością przyjmuję ich wsparcie.

Wierzę, że świeże spojrzenie czasem więcej warte niż doświadczenie.

Trzymam kciuki na występach.

Wspieram, ale nie wyręczam. Więc: jestem wyrodna.

Prawdziwa dobra matka gotuje.

Nie pozwala chodzić na basen („bo nereczki wysiądą”).

Nie puszcza na zieloną szkołę („ona się beze mnie zapłacze”).

Nie wyraża zgody na korzystanie ze szkolnego lodowiska („ktoś go popchnie”).

Kroi winogrona nawet na studniówce („co miesiąc z powodu zadławienia winogronem umiera człowiek”).

Odwozi do szkoły samochodem – odcinek do pokonania to jakieś 150 m, ale : „wiesz, jak dzisiaj wiało, lało, świeciło, grzało, sypało, było?” (niepotrzebne skreślić).

Dokarmia śmieciowym jedzeniem („wcale nie jest za gruba. Ludzie są tacy wredni”).

Wydaje ostatni grosz na najnowszy model telefonu jakiegośtamcotrzebamieć („inne dzieci mają, Jaś nie jest gorszy”).

Pozostałe grosze na gadżety, bzdety, ciuchy firmowe (tak, w podstawówce!).

Potwierdza, że nauczyciel to kretyn i szósteczka się należy.

Nosi tornister (fakt, ciężki).

Załatwiła zwolnienie z wf-u.

Wspiera w oglądaniu serialu „Szkoła” i „Najgorszy dzień w życiu” (czy jakoś tak).

Ubiera swoją kukiełkę i żąda zdjęcia napisu przy wejściu do szkolnej szatni: „Mamo, tato: dalej idę sam”. Bo niby, kurde, dlaczego???

Wie, że to nie Jaś zaczął, klął, pluł, obrażał, poniżał… Przecież Jaś do 10 nie umie zliczyć, chociaż taki jest zdolny, tylko wrażliwy…

Poznałam nauczycielkę nauczania początkowego. Nie mam, umówmy się, najlepszego zdania o tej grupie zawodowej generalnie, ale właściwie tak mogę powiedzieć o każdej innej. I wszędzie są wyjątki, a ta jest z powołania. Ceniona, miła, realizuje się zawodowo. Nie została nauczycielką, bo wszystkie inne fajne miejsca były zajęte. Nie rozumie, dlaczego nauczyciele nie przechodzą testów psychologicznych przed dopuszczeniem do dzieci. Jej zdaniem wielu by ich nie zdało…

"W klasie mam 25 uczniów. Przygotowując ocenę półroczną 20 musiałam napisać, że są niewystarczająco samodzielni”.

Problemy z ubieraniem, koncentracją, wykonywaniem najprostszych poleceń, notowaniem, porządkiem na ławce, znajdowaniem właściwej sali, rzeczy w torbie, butów, etc.

To fajne dzieci. Z nimi można dojść do porozumienia i w końcu nadrabiają w większości. Jak rodzice nie przeszkodzą.

A zwykle przeszkadzają. Duszą pod kloszami. Ślą petycje do kuratorium, że się nauczyciel czepia i nie pozwala za Pępki lekcji odrabiać.

Co robią z informacją, że dziecko jest niewystarczająco samodzielne? Wyręczają jeszcze bardziej. Uczą się za nie. Do zabawy wciągają jeszcze dziadków, czasem niańkę. I okazuje się: nadal się nie da.

A co z tą piątką samodzielną? Samodzielna za bardzo… Rozbrykana. Pyskata. Często niedopilnowana. Niestety, nie ma już dzieci takich w sam raz. Grupka dominatorów, zdanych wyłącznie na siebie (lub o tym przekonanych) z zapracowanymi rodzicami i Pępki Świata.

Tak, w tej piątce są moje dzieci. Przedobrzyłam niewątpliwie…

Zastanawiam się czy to tylko zjawisko typowe dla dużych miast, czy jednak ogólnopolskie. Wydaje mi się, że tzw. prowincja (z której jestem) jakby normalniejsza jednak. Może to dlatego Słoiki wciąż w walce o rynek pracy miażdżą rodowitych warszawiaków. Ambitni, samodzielni, otwarci, przebojowi, gotowi pracować za kiepskie stawki, byle się załapać, czegoś nauczyć, złapać kontakt…

Czyli jest nadzieja? Podobno dzieci XXI wieku z małych miejscowości i wsi są mniej odporne na stres. Zderzenie z wielkim światem?

Cholera, jednak wyginiemy.

Felieton pochodzi z bloga ToJestChore.

O pułapkach duchowości

 

Autor Farida Data 30 Grudzień 2013

W artykule o wzorcu i archetypie Lucyfera (który reprezentuje Ducha – Świadomość, czyli przejaw umysłu zbiorowego i indywidualnego każdego człowieka) pisałam o tym, że Lucyfer to duchowość wyidealizowana, w oderwaniu od materii, cielesności i spraw doczesnych. Świadomość uwikłana we wzorcu lucyferycznym postrzega duchowość przez pryzmat ego, ponieważ reprezentuje już tą fazę Szatana, który nie wiedząc o tym – odłączył się od Absolutu i staje się samoświadomy. Lucyfer jest tym, który wzgardził ciałem człowieka wg mitów monoteistycznych, jak również zbuntował się przeciwko niedoskonałości świata, podważając Mądrość Bożą – czyli żeńską emanację Absolutu – Materię, Ciało, Formę. Dlatego tą postać wybrałam na opisanie archetypu duchowości negującej cielesność i materię, która w tym porządku jawi się jako „ciemna, niedoskonała strona” podczas gdy stanowi ona żeński pierwiastek każdej jaźni człowieka i całego stworzenia.  Dla człowieka z nieprzepracowanym  lucyferycznym wzorcem, duchowość równa się dążeniu do doskonałości, światła, jasności w sposób liniowy, nie uwzględniając paradoksów. Dlatego osoby prezentujące ten wzorzec duchowości są uwikłane w dualistyczne i manicheistyczne postrzeganie świata (dzielące a nie dążące do jedności) co powoduje, że jednocześnie walczą z odbiciem schematu duchowej doskonałości, którą przyjęły za cel.
Dlatego na mojej Mandali Cienia, naturalnym cieniem i opozycjonistą dla takiej postawy, jest szeroko pojęty mrok, który ujęłam we wzorcu arymanicznym zgodnie z tradycjami ezoterycznymi (Aryman – od zaratusztriańskiej siły ciemności, Ducha uwięzionego w podziemiach, który dał początek postaci Szatana w religiach monoteistycznych).  I to z nim walczą osoby lucyferyczne, wikłając się w grę i wojnę Światło-Mrok, nie tolerując żadnych odmian ciemnych energii i nie rozumiejąc paradoksu duchowości.  Polega on na tym, że mrok rodzi światło, a światło tworzy mrok w niekończącej się grze dualizmów jaka rozgrywa się w umyśle każdego człowieka, czego fraktalne odniesienie mamy w cyklu dobowym Dnia i Nocy , oraz rocznym cyklu Słonecznym. Prawdziwa duchowość to wyjście z dualizmów i osiągnięcie jedności w perspektywie Światło-Mrok, harmonijne połączenie Dnia i Nocy w swojej jaźni,  prawidłowe ukierunkowanie ku Miłości do ludzi, świata i Boga.
Tyle tytułem wstępu. Przejdźmy teraz do konkretnych przykładów pułapek duchowych nieprzepracowanego wzorca lucyferycznego. Są to pułapki, którym sama uległam na swojej drodze duchowej. Zauważyłam, że inni adepci, również mają do nich skłonność, dlatego zdecydowałam się je opisać:
1. PUŁAPKA – PRYMAT DUCHA NAD CIAŁEM I MATERIĄ
Ludzie idący drogą duchowości, często wyznają prymat świata duchowego nad światem fizycznym, co oczywiście nie jest niczym negatywnym bo odzwierciedla strukturę światów (świat fizyczny wyłonił się ze świata duchowego). Problem zaczyna się wtedy, gdy w imię tej idei, zaczynamy negować materię i cielesność, traktując jako siedlisko niskich energii, niedoskonałości. Tu już mamy pożywkę dla wzorca lucyferycznego, który nie akceptuje swojego żeńskiego pierwiastka – szeroko pojętej cielesności. Popadanie w skrajność  duchowości i zaniedbywanie materii, pracy, rodziny, ciała, spraw doczesnych to częsta pułapka rozwoju duchowego – sama w nią wpadałam co najmniej kilka razy w swoim życiu. Jak to się kończy ? Zazwyczaj tym, że bujając w obłokach, karmiąc się wysokimi energiami, jasnościami itd, w którymś momencie odezwie się cień, czyli wzorzec arymaniczny i zaczną się problemy na gruncie fizyczno-materialnym. Od delikatnych sygnałów – np problemy w pracy, odsunięcie się otoczenia po poważne – łącznie z problemami zdrowotnymi, zazwczyczaj w obrębie czakry podstawy, która archetypowo związana jest z naszą łącznością z Ziemią. Mogą też zdarzyć się problemy z układem kostnym (jako, że od układu kostnego zależy nasza postawa), jak również problemy z nogami, stopami, układem krążenia (krew to życie, esencja cielesności) itp. Najgorzej jest wtedy, gdy osoby rozwijające się duchowo, biorą te problemy jako potwierdzenie słuszności swojej drogi i dochodzą do absurdalnych wniosków typu: „moje ciało się oczyszcza, zacząłem/zaczęłam wibrować wysokimi energiami, dlatego choruję”, albo „niskie energie – demoniczne chcą mi przeszkodzić na drodze rozwoju”. Oczywiście nie mają racji, bo te objawy są wynikiem walki ego ze swoim własnym cieniem psychicznym, projektowanym na zewnątrz. Dostrzeżmy jak nasze ciało, materia i grunt, który utraciliśmy, próbują nas z powrotem przywrócić do prawidłowej postawy. Tylko połączenie spraw duchowych ze sprawami ziemskimi gwarantują harmonię i prawidłowy rozwój duchowy. Po to mamy głowę, żeby móc czasem bujać w obłokach, ale nogi po to, by twardo stać na ziemi. Musimy połączyć górę z dołem (Ducha z Ciałem) i zapewnić harmonijny przepływ energii. W przeciwnym wypadku, gdy stracimy grunt pod nogami, mogą się także odezwać lęki psychiczne, jako efekt oderwania od rzeczywistości i materii, która powinna być źródłem naszej wewnętrznej pewności i stabilności, przestrzenią dla wyrażenia się naszego Ducha.
2. PUŁAPKA – NISKIE ENERGIE ATAKUJĄ

Agresja ze strony otoczenia  często pojawia się gdy za bardzo dajemy się ponieść lucyferycznemu idealizmowi i zakotwiczamy się w biegunie jasności, światła i duchowości. Wielu mistrzów New Age traktuje to jako potwierdzenie, że wibrujemy wysoko, a niskie demoniczne energie pozostałych ludzi nie mogą tego znieść i stąd agresja oraz wrogość jakiej doświadczamy. Nic bardziej zwodniczego i błędnego. Agresja ze strony ludzi jest najczęściej sygnałem, że coś w nas jest nie tak, i że naruszyliśmy wewnętrzną harmonię, idąc w skrajność. Przy nieprzepracowanej ciemnej stronie umysłu, odpowiedzialnej za agresję ze strony innych ludzi i będącej drugim biegunem lucyferycznej duchowości, dochodzi do konfrontacji z własnym lustrem projekcji cienia, który podświadomie tworzymy i przenosimy na innych.  Zawsze będziemy mieć wrogów – na tym polega życie, ale przy przepracowanym wzorcu Światło-Mrok, najczęściej nie dosięga nas już krzywda z ich strony. Jak ten mechanizm działa? Bardzo prosto – każdy napotkany w życiu człowiek jest odbiciem jakiegoś aspektu naszej jaźni. Ludzie agresywni, demoniczni,  są odbiciem nieprzepracowanego wzorca arymanicznego w naszej jaźni. W momencie gdy zaakceptujemy cienia – naszą własną nieidealną agresję, niedoskonałość, jak również niedoskonałość świata i ludzi (czego archetypowo Lucyfer nie potrafił zrobić, bo uznał człowieka za „niegodnego”ze względu na Ciało), wtedy wewnętrzny pokój działa rozbrajająco także i na arymanicznych ludzi, będących naszymi wrogami . Ci ostatni nie mają już punktu zaczepienia w naszej psychice bo wyszła ona z pułapki lucyferycznego wzorca idealności, doskonałości i światła,  które  tworzyły cień psychiczny projektowany na otoczenie.
3. Pułapka – NIEPRAWDZIWA DUCHOWA TOŻSAMOŚĆ
Ludzie z lucyferycznym wzorcem duchowości uwielbiają podawać gotowe recepty na to, kim powinniśmy być zgodnie z gotowym schematem pakującym wszystkich do jednego, duchowego worka. Wg nich role i zawody, pozwalające na poświęcenie się duchowości to na przykład bycie eztorykiem, przeprowadzaczem dusz, myślicielem, medytującym, bioenergoterapeutą, magiem, wróżbitą i tak dalej  a już szczytem marzeń jest przeprowadzka do klasztoru medytujących i życie w zgodzie z zasadami „duchowości”. Jest to kolejna pułapka, często prowadząca do zmiany swojej prawdziwej tożsamości na „duchową” i niestety nieprawdziwą. Po pierwsze – każdy człowiek jest inny, bo ma unikalny zestaw genów. W skład tych genów wchodzą wzorce przekazywane nam przez przodków i mające swoje odbicie duchowe w archetypach dominujących w  psychice. Jeśli ktoś ma duszę wojownika i wywodzi się od przodków – wojowników, nigdy się nie spełni jako nawołujący do jasności guru z kwiatami wokół szyi. Wojownik to wojownik, potrzebuje energii z czakry podstawy, czyli agresji (a to się bardzo lucyferycznemu wzorcowi duchowości nie podoba), potrzebuje walki, bo do tego został stworzony. Może być oczywiście wojownikiem na poziomie duchowym (to najwyższy poziom archetypu wojownika), ale cały czas  czas będzie mieć łączność z cechami związanymi z czakrą podstawy, która rozwijana a nie tłumiona, pozwala się spełnić w tym powołaniu. Jeśli ktoś ma umysł ścisły, nie zostanie dobrym wróżbitą, gdzie jak wiemy lanie wody jest bardzo istotne. Jeśli ktoś ma w sobie mocny  archetyp króla – kierującego i zarządzającego innymi – no to  niestety nie sprawdzi się jako medytujący w odosobnieniu mnich, bo go szlag trafi w którymś momencie – że nie ma ludzi, którymi mógłby zarządzać i „królestwa” (to może być firma, projekt, instytucja), które mógłby rozwijać. Jakakolwiek zmiana na siłę i próba wyrzeczenia się siebie skończy się fatalnie – bo jak zwykle w takich przypadkach, to życie weryfikuje naszą ścieżkę. Jeśli z niej zboczymy, dostaniemy ostro „po tyłku” od naszego Wyższego Ja.
Po drugie – ludziom się wydaje, że żeby duchowo się rozwijać, powinni  zostawić swoje dotychczasowe zawody, które sprawiały im satysfakcję, i które były zgodne z ich życiowym powołaniem na rzecz zawodów i ról „duchowych”. Otóż tak nie jest. Rozwój duchowy to nie jest odgrywanie jakiejś roli ani zawodu, ani życie wg sztywnych zasad duchowych, to coś innego, paradoksalnego bo jest wyjściem z każdego schematu. Rozwój duchowy to oczyszczenie, uwolnienie i integracja Ciała i Ducha – żeńskiego i męskiego pierwiastka w Jaźni, na podobieństwo czego zbudowany jest świat w każdym przekroju. To życie pełnią i w wewnętrznej wolności, w zgodzie ze swoją prawdziwą tożsamością. To ukierunkowanie wszystkich aspektów siebie na harmonię i jedność, która emanuje na zewnątrz, a nie wyrzekanie sie czegokolwiek i próba zmiany siebie na siłę. Niezmiernie rzadko sie zdarza, żeby po przebudzeniu duchowym okazało się, że naszym powołaniem jest życie duchowością w pełnym znaczeniu tego słowa. Przebudzenie duchowe to proces, który może dotknąć każdego człowieka, także ateistę i materialistę, którzy w wymiar duchowy nie wierzą. Po przebudzeniu nie staną się nagle medytującymi guru, tylko odkryją swoje prawdziwe powołanie, najczęściej nie związane z zawodami, które uważamy za „duchowe”. Jeden odkryje, że powołaniem jest bycie lekarzem, inny odkryje, ze powołaniem jest prowadzić biznes , ktoś inny zostanie artystą, a jedna na ileś tam osób, rzeczywiście zajmie się duchowością i będzie nauczać innych i prowadzić.
Duchowość realizujemy na wiele sposobów. Lekarz ratujący życie innych, choćby nie uznawał duchowości, to tak naprawdę – paradoksalnie – realizuje tą duchowość w pełni – bo działa w zgodzie ze swoją tożsamością i programem duchowym, który nakazuje mu w tym życie ratować ludzi w taki, a nie inny sposób. Naukowiec, który swoim odkryciem zmienia świat – dostaje inspirację od góry, od najwyższych poziomów duchowych,  nawet jeśli jest ateistą i nie wierzy w wymiary duchowe. Z kolei medytujący w klasztorze adept, żyjący w całkowitym odosobnieniu co robi dla ludzi? co robi dla świata, żeby go zmienić na lepsze? Prawdopodobnie, w wielu przypadkach – niewiele. Realizuje duchowość  skupioną na sobie i  w oderwaniu od spraw doczesnych. Oczywiście nie ma w tym nic złego, jeśli to jego prawdziwe powołanie.
Duchowość lucyferyczna jest potrzebna, jej idealizm i filozofia są inspirujące i stanowią ważny fundament wielu mistycznych ścieżek. Największym pozytywem wzorca lucyferycznego jest chęć zmiany świata na lepsze co dynamizuje działania ludzi na całym świecie.  To są ci wszyscy szaleńcy, którzy dokonali rzeczy niemożliwych i zawalczyli o swoje idee, zaszczepiając je u innych.
Ale ilu jest takich, którym się nie udało bo w imię idei próbowali być na siłę kimś innym, dlatego nie wyszło?  Dlatego wzorzec lucyferyczny należy realizować mądrze, na miarę realiów i swojej prawdziwej tożsamości,  nie można wyrzekać się siebie, popadać w skrajności i fanatyzmy które rozbijają psychikę. Najważniejsze to działać zgodnie ze sobą. Duchowość to paradoksy, proszę Państwa, zgodnie z tym co napisano w Biblii: „pierwsi będą ostatnimi, a ostatni pierwszymi”. Człowiek odwalający dobrą robotę w tym, do czego jest powołany, spełnia  się duchowo – obojętnie czy jest tego świadomy,  czy nie, najważniejsze, że jest usatysfakcjonowany i szczęśliwy. Każdy jest po coś, każdy ma do przesunięcia swoją cegiełkę w zbiorowości ludzkiej. Robi to zarówno ezoteryk jak i ślusarz i „Pan Zdzisław” prowadzący warsztat samochodowy.
DUCH, KTÓRY ISTNIEJE DLA CIAŁA
Gdyby wszyscy ludzie mieli zajmować się duchowością w wydaniu, jak to nazywam- lucyferycznym, to postęp nigdy by nie nastąpił i ludzkość by wymarła z powodu chorób i innych problemów (Bo na przykład ten, którego Bóg powołał na wybitnego lekarza, radośnie pląsałby na jakiejś odosobnionej fermie sekciarskiej zamiast ratować ludzi). Dlatego doceńmy naszą różnorodność i nie oceniajmy nikogo w kategoriach „rozwoju duchowego” bo to może być bardzo mylące.
To ludzie, których uznalibyśmy za nieuduchowionych, tak naprawdę odwalają kawał dobrej roboty i zmieniają świat na lepsze, bo potrafią odkryć swoje miejsce w wielkiej układance zbiorowego umysłu. Tacy ludzie są skuteczni i konkretni- a więc biorą udział w rozwoju globalnej świadomości, humanizmu i jakości życia. Duch nie po to zszedł na ziemię i się ucieleśnił w postaci człowieka, by za życia wracać do siebie… pamiętajmy o tym. Duch jest po to tutaj na ziemi, żeby naszymi rękoma zmieniać świat – swój żeński pierwiastek – wymiar fizyczny na lepsze.  O tym piszę w artykule: Duch, który istnieje dla Ciała. To może być jak wspomniałam ateista, który odkrył lek na raka ratując tym samym tysiące ludzi,  to może być informatyk, który wymyślił ideę internetu, czym przyczynił się do wzrostu świadomości ludzi na całym świecie, dzięki szybkiej wymianie informacji i zasobów. Każdy człowiek jest unikatem na skalę wszechświata i jego zadaniem jest odkryć swoje prawdziwe powołanie i tożsamość, następnie umieć je realizować. To jest ta prawdziwa duchowość i przebudzenie –  a nie wpasowywanie się w jakikolwiek schemat tożsamości kreowany sztucznie przez różne filozofie i instytucje duchowe.
4. PUŁAPKA – ZBAWIANIE INNYCH NA SIŁĘ
Osoby z uaktywnionym wzorcem lucyferycznym, czasem czują dyskomfort, że oni sie rowijają duchowo, a ich otoczenie nie. Próbują więc na siłę wprowadzić zasady, które uważają za słuszne – dla dobra tych drugich. Pomimo dobrych intencji, nie tędy jednak droga. Pomagać i „oświecać” należy wtedy, gdy ktoś przyjdzie i poprosi o pomoc. W przeciwnym wypadku odezwie sie cień Lucyfera – czyli wzorzec arymaniczny, i po prostu spotkamy się z agresją tych, których próbujemy na siłę „zbawiać”. Podstawą prawdziwej duchowości jest właściwe rozeznanie, komu można i należy pomóc, a kto jeszcze do tego nie dojrzał.  Jak również dostrzeżenie, że każdy człowiek jest na swoim właściwym miejscu i etapie rozwoju. Zadowolony i szczęśliwy „Pan Zdzisław” żyjący klatkę obok, będący dobrym mężem i ojcem, może być paradoksalnie – bardziej rozwinięty duchowo, niż niejeden sfrustrowany adept duchowości, który przechodzi ze skrajności w skrajność, w praktykach duchowych szukający ujścia swojego wewnętrznego konfliktu. Sama takim frustratem byłam, więc wiem o czym mówię  Na koniec uwaga – jeśli irytuje nas zło i cierpienie na świecie, pomagajmy w sposób efektywny. Instytucje charytatywne czekają na wolontariuszy, przeprowadźmy staruszkę przez ulicę, zróbmy zakupy dziadkowi, który żyje sam. I nie nawracajmy na siłę „Pana Zdzisława”, który ma poukładane życie, tylko dlatego, że nie potrafimy się z nim dogadać bo wydaje nam się, że jest poziom niżej. Znajdźmy kilku przyjaciół, którzy nas rozumieją i zostawmy w spokoju „normalnych” ludzi, jak i tych, którzy pomimo posiadania wyraźnych problemów – po prostu nie chcą pomocy.
Pamiętajmy również o tym, że to czasem ludzie, którzy nie radzą sobie z cielesnością (czyli żeńskim pierwiastkiem) mają tendencje do duchowości i magicznego, życzeniowego myślenia i praktyk zapewniających powodzenie. Człowiek, który jest wewnętrznie spójny i poukładany, zna swoje powołanie i płynie przez życie w harmonii. I nawet jeśli nie da się z nim pogadać o duchowości, tak naprawdę tą duchowość w pełni reprezentuje. Duch, który jest harmonijnie połączony z Ciałem, umie w pełni realizować się w wymiarze fizycznym, co więcej – umie go efektywnie zmieniać na lepsze. I nie potrzebuje do tego żadnych ezoteryk, magii ani praktyk duchowych. Dlatego społecznik może mieć w sobie więcej mocy i Ducha, niż niejeden adept duchowości odlatujący w przestworza (czyt: uciekający od Życia – żeńskiego przejawu Absolutu). To właśnie życie i materia, jako przestrzeń dla wyrażenia się Ducha, są miarą jego dojrzałości, mądrości i mocy, a nie jakość „odlotów” duchowych, bo te i tak czekają każdego człowieka po śmierci.
5. PUŁAPKA – ZASADY CZYSTOŚCI DUCHOWEJ
Lucyferyczna duchowość to taka, która tworzy zasady czystości duchowej, a wszystko inne piętnuje jako zagrożenie dla duszy a nawet grzech. Najważniejszym jest utrzymanie swojej świadomości w wysokich, jasnych wibracjach – energiach a przeszkadzają temu między innymi:
– agresja
– złość
– seksualność (najlepiej wg wielu praktyków duchowych-  energię seksualną przepuścić przez wyższe czakry, żeby zamieniła się w duchową)
– telewizja
– materializm
– pieniądze
– oglądanie filmów o innej tematyce niż duchowa
– słuchanie muzyki „niskich wibracji” – np techno, pop, rocka czy metalu  i tak dalej, więcej absurdów nie chce mi się wymieniać
Znam takich pseudo-mistrzów duchowych, którzy nie akceptowali żadnej z powyższych rzeczy i głosili kompletnie nienaturalne zasady rozwoju duchowego opartego na wstrzemięźliwości i ograniczeniach, po to by utrzymać czystość ducha i myśli. Otóż nie ma czegoś takiego jak czystość ducha i myśli. Dążenie do tego łatwo się może skończyć paranoją i frustracją, gdy zaczną nas atakować energie odrzucone, czyli te „niższe i ciemne”, których się wyrzekliśmy. Taki jest mechanizm psychologiczny oraz duchowy i nic na to nie poradzimy. Człowiek ma swoją jasną i ciemną stronę, swoją wyższą i niższą, swoją czystą i brudną, grzeszną. Tak zostaliśmy stworzeni i tego nie zmienimy żadnymi praktykami wstrzemięźliwości oraz wyrzekania się rzeczy, które notabene nie decydują o duchowości. To błędne koło – wyrzekanie się zawsze rodzi drugi biegun czyli przymus. Prędzej czy później popadniemy w skrajność, od której uciekliśmy, dlatego daremna to droga. Nauczmy się być w pełni ludźmi bo wszystkie nasze jasne i ciemne strony, niskie i wysokie wibracje są potrzebne i do czegoś służą – na przykład niszczeniu albo budowaniu mostów między ludźmi. Ograniczenia i piętnowanie innych praktyk jako grzesznych niestety nie buduje mostów tylko je niszczy. Zaakceptujmy nasze Ciało i jego potrzeby – w tym seksualne, dbajmy o higienę psychiczną, która czasem potrzebuje odprężenia i przyjemności.  Kochajmy siebie i innych takimi jakimi jesteśmy a nie jakimi chcielibyśmy być. 
Nie ma pełnej duchowości bez cielesności i seksualności, bo są one częścią jaźni każdego człowieka. Udawanie, że jesteśmy czyści od spraw ciała i seksu i zaniedbywanie tych sfer jest duchową hipokryzją i lucyferycznym dążeniem do doskonałości duchowej,  która jest iluzją i wyrazem pychy, aczkolwiek na tej iluzji bazuje wiele ścieżek. Możemy robić wszystko, o ile nikogo tym nie krzywdzimy.
Wszystkie nasze ciemne i „niższe” aspekty i wzorce ukierunkujmy na dążenie do jedności a nie do wyrzekania się, tłumienia, niszczenia czegokolwiek  w imię dążenia do utopijnej doskonałości bo to prowadzi do rozłamu wewnętrznego i zewnętrznego poprzez tworzenie cienia psychicznego w podświadomości. Psychika jest pełnią, ma swoje jasne i ciemne cechy bo NIKT NIE JEST OD NICH WOLNY, chodzi o to, że mamy nad nimi zapanować, przepracować i właściwie ukierunkować. Nie da się czegokolwiek w sobie zniszczyć ani wyrzec, bo to powróci prędzej czy później. Dlatego praktyki duchowe oparte na wiązaniu się z tylko z jednym biegunem psychicznym –  są po prostu niezgodne z mechanizmami działania umysłu i tworzą później problemy z alter ego i cieniem projektowanym na otoczenie, co  może objawić się problemami i zamętem w różnych sferach życia.
ROZWÓJ DUCHOWY
Rozwój duchowy najogólniej to nauka wyrażania siebie w sposób coraz bardziej prawdziwy i doskonały, co umożliwia coraz pełniejszą i piękniejszą relację miłości – z drugim człowiekiem, światem, wreszcie Absolutem (Bogiem, Boginią). Rozwój duchowy nie potrzebuje powtarzalnych czynności typu klepanie afirmacji, modlitw, mantr i rytuałów. Paradoksalnie jest wędrówką w przeszłość – przedzieraniem się przez cały materiał podświadomości, nagromadzony od pierwszego oddechu, który wydaliśmy przychodząc na świat. W tej właśnie podświadomości, konfrontując się z jej negatywnymi projekcjami (cieniami, demonami albo iluzjami wg Buddy), uwalniamy z nich aspekty Świadomości – Ducha. Dzięki temu scalamy je z „górą” a podświadomość oczyszczamy. W tą oczyszczoną z cieni podświadomość (Ciało) wnika potem scalony i zintegrowany Duch, wypełniając wszystkie jej warstwy – ciała subtelne człowieka. Rolą kobiet jest wejść w żeńską połówkę Duszy czyli Ciało, a mężczyzn –  w męską czyli Ducha. Na tym polega każda praktyka duchowa  – wschodnia i zachodnia, tylko ich twórcy nie rozpoznali, że jedna praktyka zakotwicza w męskiej roli, a druga w żeńskiej i zupełnie niepotrzebnie wzajemnie się podważają. Mamy to w buddyzmie, gdzie Pustką jest oczyszczona podświadomość (Ciało – Forma), w którą wnika Świadomość (Duch). W chrześcijaństwie  Matka Boska jest archetypem czystego (niepokalanego) Ciała a Duch Święty – Świadomością Boga, który w nią wnika. Na tym polega też Kundalini – uwolniony z ziemi (nieświadomości) Duch wnika i wypełnia Ciało człowieka. Nawet w judaizmie termin Szechina oznacza Ducha w „przybytku”, czyli po prostu w Formie,  w Ciele.  Duch wcielony staje się żywą obecnością Boga, dlatego ludzie, którzy przeszli ten proces stają się nauczycielami i mistrzami. Wszystkie religie i filozofie mówią tak naprawdę o tym samym, tyle, że używają różnych metafor i nazw na określenie uniwersalnego procesu wypełniania Duchem  (Świadomością Boga) całej Nieświadomości – Ciała człowieka. Ta komunia Ducha w Ciele, Boga w Bogini, jest aktem zaślubin przeciwieństw, Hieros Gamos, mistyczną tantrą, błogością, stanem Duszy i pełną relacją z Absolutem,
Całą praktykę duchową, można sprowadzić do rozjaśniania świadomością, miłością i akceptacją wszystkich zakamarków, wzorców, cieni podświadomości, po to, by dotrzeć do jądra naszej jaźni. Tam z najgłębszej ciemności,  po  przepracowaniu przyczyny naszego największego, pierwotnego lęku i pustki (zmierzenie się z archetypem Cienia na poziomie Niszczyciela, podczas którego występuje śmierć duchowa), wydobywamy z mroku tak zwany kamień filozoficzny – czyli archetypowy skarb. Jest to najczystszy (pozbawionym już zniekształcających projekcji) obraz Ducha i Ciała,   Wyższej Jaźni, Boga i Bogini. To może być na przykład:  Absolut, Pustka – Pełnia, Anioł, Logos, Duch Święty, Matka Boska, Jezus, Sziwa, Budda, Sakti,  bóg, bogini z kultów pogańskich,  czy inny boski archetyp (to może być też figura, symbol, itd) na który dotąd patrzyliśmy przez pryzmat naszego cienia i nieprzepracowanych wzorców podświadomości. Tenże obraz -boski archetyp jednocześnie zawiera informację o naszej prawdziwej tożsamości i powołaniu, dla którego znaleźliśmy się na tej ziemi, ponieważ jest naszym Rodzicem i jednocześnie drugą połówką Duszy.
Bo mechanizm jest zawsze taki sam – na Wyższą Jaźń patrzymy zawsze przez wzorzec (cienia) jaki produkuje podświadomość, dlatego bez porządnego wgłębienia się w nią i przepracowania wszystkich toksycznych „programów” nie można mówić o żadnym „rozwoju”. Przy zasyfionej podświadomości, Wyższa Jaźń może się nawet jawić demonicznie, to kolejny paradoks duchowy, ale z punktu widzenia psychologii całkowicie rozpoznany (mechanizm cienia, za którym stoi potencjał widziany w negatywie).
Dla ateistów po przepracowaniu podświadomości i wszystkich archetypów cienia po prostu następuje spotkanie ze swoim prawdziwym Ja, swoim Duchem, archetypem jaźni, który odtąd pomaga im się przebudzić i odkryć wewnętrzną wolność, prawdziwą tożsamość.  I tyle. Przedzierając się przez przeszłość jaką symbolizuje nasza podświadomość jednocześnie docieramy do naszej przyszłości – czyli Wyższego Ja.  Proszę zwrócić uwagę na ten kolejny paradoks duchowy: droga do przyszłości (wyższej świadomości) prowadzi przez przeszłość (Niższa Jaźń, podświadomość).  Po oczyszczeniu całej podświadomości docieramy do stanu  przed fizycznymi narodzinami i wchodzimy w stan tzw edeniczny, w którym byliśmy przed przyjściem na świat, ale różnica jest taka, że wracamy do tego jako Świadomość Duszy, czyli jesteśmy dojrzali do relacji z Absolutem. Odnajdujemy się w stanie Tu i Teraz, który jest zwornikiem łączącym stan przeszły naszej jaźni (podświadomość, Ciało, Niższa Jaźń) z przyszłym (Nadświadomość, Wyższa Jaźń). To stan duchowy, który może osiągnąć każdy człowiek,  niezależnie w co wierzy.  Jak widać nikt nie ma wyłączności na „rozwój”, nie ma lepszych i gorszych.
Można to osiągnąć w prosty sposób – odwołać się do Nadświadomości, Rodzica, od którego pochodzi ego (ego jest świadomością ograniczoną, podzieloną, dlatego projektuje stan dysharmonijnego wnętrza na życie). Nadświadomość, w formie symboli boskich – męskiej i żeńskiej emanacji Absolutu czyli Ducha i Ciała – Boga i Bogini (którzy jak wspomniałam, mogą przybrać DOWOLNY wygląd) zaczyna prowadzić ego w nieświadomość, w genialnym i skutecznym procesie integracyjnym. Warto zrozumieć, że ego samo siebie nie oświeci, tak jak dziecko samo się nie wychowa. Pod przewodnictwem jedynych tak naprawdę, boskich Mistrzów i Rodziców człowieka, następuje  uwalnianie wszystkich aspektów świadomości uwięzionych w podświadomości i ego rozkwita do poziomu duszy. Nie trzeba robić nic, poza wejściem w relację miłości ze swoim duchowym Rodzicem, rozumieniem symbolicznego języka Wyższej Jaźni i pracy ze snami, wizjami, cieniami, wzorcami i programami, które po kolei WJ wywleka z nieświadomości. Nie potrzeba tutaj żadnej nadgorliwości, rytuałów itd, wystarczy iść za tym, co pokazuje nam Wyższa Jaźń w snach, wizjach, poprzez synchronie w życiu. Ze wszystkiego co ego postrzega jako negatyw,  ma nauczyć się wydobyć wiedzę i duchowy potencjał w harmonii, a nie uciekać przed swoją ciemną stroną.  Mimo to, powstają na ten temat rozległe doktryny, filozofie, religie i ich instytucje, skomplikowane ścieżki, mnóstwo niepotrzebnych zasad i rytuałów, nieskutecznych afirmacji i ćwiczeń, które zamiast prowadzić do duchowej wewnętrznej wolności tak naprawdę zniewalają schematami dualizmów np kar i nagród, czystości i grzechu , jasności i ciemności itp. Nie mówiąc o uwikłaniu człowieka w nerwicę duchową, czyli wmówienie mu, że od danych czynności (np wyklepanych modlitw, mantr, zapalanie świeczek, ćwiczeń energetycznych, oczyszczania codziennie aury itd) zależy jego rozwój duchowy, co jest bzdurą. Duchowość to dojrzewanie do relacji miłości poprzez rozwój Świadomości, a Świadomość jest ROZUMIENIEM natury swojej i świata na coraz wyższym poziomie asymilacji paradoksów. Rozumienie najgłębszych przyczyn – prawd, przekłada się na uwolnienie z cierpienia i na jakość życia, ponieważ wolność umysłu idzie w parze ze skutecznością działania. Życie układa się w harmonii, zgodnie ze stanem wnętrza, a ściślej – oczyszczonej podświadomości, w którą wnika wreszcie Duch czyli Wiedza, czemu towarzyszą tzw olśnienia na poziomie myślenia oraz doznania błogości na poziomie Ciała.
Warto jeszcze dodać, na przekór niektórym trendom ezoterycznym, że my w procesie duchowego rozwoju, nie mamy być aseksualnymi, nie myślącymi, obojniaczymi i zakotwiczonymi w „nicości” (jako błędnie pojmowanej pustce) „amebami”, ponieważ jest to niezgodne z wolą Absolutu i kierunkiem ewolucji – czyli Jego Duchem wyrażającym się w Materii. Po to mamy wykształcony mózg i płeć, by móc wznieść swoje myślenie, osobowość, miłość i seksualność na poziom Wyższej Jaźni, co umożliwia duchową, fascynującą i inteligentną relację z Absolutem. Próba degradacji siebie – swojej cielesności, seksualności, myślenia, osobowości itd  jest  duchowym samobójstwem, cofaniem się w rozwoju, ucieczką od relacji miłości, która zobowiązuje do pełni wyrażenia się. Zwłaszcza, że Bóg i Bogini – zbiorowy umysł żeński i męski, na podobieństwo których powstaje każda jednostka – kobieta i mężczyzna, jak najbardziej mają płeć, seksualność, pragnienia, osobowości i MYŚLĄ w sposób inteligentny a nawet genialny, o czym wie każdy, kto ma kontakt z Wyższą Jaźnią. Różnica między Nimi a człowiekiem polega na tym, że wyrażają Siebie w sposób doskonały, harmonijny i w imię miłości. Ta miłość wcale nie jest okrojona, cukierkowa i jasna, tylko nieskończenie fascynująca i ma wiele barw – także i ciemnych, tyle, że nie są toksyczne, egoistyczne jak w świecie ludzi ale… rozwijające i uświęcające. Ego człowieka nie potrafi wznieść się na ten poziom umysłu Boga i Bogini, dlatego łatwiej mu wyprzeć aspekty problematyczne, nad którymi nie panuje, czyli np swoją seksualność czy ciemną, perwersyjną stronę. Z powodu swojej niewiedzy, nieoczyszczonej podświadomości,  wewnętrznego podzielenia, człowiek jest uwikłany albo w jednym biegunie albo w drugim, co rodzi fałszywą tożsamość, frustrację i toksyczność w relacji miłości i seksu.
Zamiast prowadzić do ROZUMIENIA I CAŁOŚCI, do PEŁNI wszystkich aspektów człowieka (jasnych i ciemnych,  duchowych i  cielesnych) ścieżki duchowe i ezoteryczne narzucają schemat dzielenia i wyparcia wybranych naturalnych przejawów umysłu, ciała, świata i życia, najczęściej demonizując cielesność, materię i seksualność.  Natomiast prawdziwa duchowość to dojrzała świadomość, która niczego nie wypiera, tylko potrafi łączyć przeciwieństwa w harmonijną jedność.
Dlatego religie oraz bogata, spisana wiedza mistyków jak najbardziej powinny być źródłem inspiracji do duchowego rozwoju, ale nauczmy się odróżniać co w nich rzeczywiście pochodzi od Boga, a co od nieprzepracowanych wzorców psychicznych ludzi, którzy wieki temu wpadali w te same pułapki duchowe co każdy z nas współcześnie.

04 i 05.luty.2017 TSUNAMI MIŁOŚCI - wyraźne wzrosty...

                                          04 luty  2017 sobota 
                              05 luty  2017 niedziela.
himalaje wzrostów .... przecieramy nowe szlaki świadomości...

Kochani Obserwatorzy 

Wszechświata Miłości,

~ ~ Jeszua obiecał Wczoraj podczas swojej obecności 

wzmocnienie nas ludzi ...

w liczbach, po niemiecku mamy 10 ²⁴⁶ Unquadragintillion (248 Zer)

wzrostu w ciągu 24 godzin ... NIEWYOBRAŻALNE  

Dobre samopoczucie może być osiągnięte poprzez regulację i czyszczenie ...

w niedzielę wykłady i medytacja  Energii Błysk  dzisiaj  5 stycznia o godzinie 11 !!!

Pozdrawia was zespół pomiarowy.

http://www.foundationforhealingarts.de/kosmischer-wetterbericht-der-liebe.html

Opublikowano 5 minutes ago, autor: adept

Gangaji na temat najgłębszej prawdy o nas samych

„W naszej kulturze wyciągamy zazwyczaj zrozumiały, aczkolwiek błędny wniosek, oparty w całości o zewnętrzną percepcję. Ten wniosek jest taki, że skoro ty i ja wydajemy się być odrębnymi jednostkami, to znaczy, że musimy być oddzieleni. Podnosi to percepcję do rangi autorytetu. Podstawowy grzech i zasadniczy błąd, to przekonanie, że oddzielenie od źródła, świadomości czy Boga jest w ogóle możliwe. Ponieważ jednak oddzielenie oparte jest na zmysłowym postrzeganiu i jest naszym doświadczeniem, wierzymy, że taka jest rzeczywistość. Ta błędna koncepcja jest korzeniem wszelkiego cierpienia. Jeśli byłeś świadomy własnego postrzegania, choćby przez krótki okres czasu, wiesz, że nieustannie ulega on zmianie.
Gdy tylko zdobędziesz to fundamentalne zrozumienie, które z drugiej strony jest niezwykłe w swojej prostocie, masz możliwość rozpoznania, że wszystko co podlega percepcji jest ograniczone przez uwarunkowanie ludzkiego gatunku, własnej kultury lub subkultury, rodziny czy zwykłych sympatii bądź antypatii. Świat nie jest tym, czym myślisz, że jest. Ty też nie jesteś tym, kim myślisz, że jesteś. Ja nie jestem tym, kim myślisz, że jestem. Twoje myśli na temat świata, siebie czy mnie opierają się na zewnętrznej percepcji, ona zaś jest ograniczona. Rozpoznaj to, a wtedy usłyszysz zaproszenie do zrozumienia prawdy o sobie, która nie podlega percepcji czy wyobraźni, a jednak przenika wszystko.
Gdy cała umysłowa aktywność wokół tego, kim myślisz, że jesteś lub wokół tego, czego potrzebujesz do szczęścia, zostanie zatrzymana, wówczas pojawi się szczelina w autorytecie percepcji, w strukturze umysłu. Zapraszam cię, abyś wszedł w tę szczelinę. Wejdź przez bramę zatrzymania. Gdy to zrobisz, umysł nie będzie wypełniony ostatnim określeniem samego siebie. W takim momencie doświadczysz ciszy. A w niej możliwe jest rozpoznanie ostatecznego spełnienia – prawdy o tym, kim jesteś.
Jakakolwiek myśl, którą miałeś o sobie – bez względu na to jak zniekształcona czy zdeformowana – nie jest tym, kim jesteś. To po prostu myśl. Prawda o tym, kim jesteś nie może być myślana, ponieważ jest ona źródłem wszystkich myśli. Prawda o tym, kim jesteś nie może być nazwana czy zdefiniowana. Słowa takie jak dusza, światło, Bóg, prawda, jaźń, świadomość, uniwersalna inteligencja czy boskość, pomimo zdolności wywołania odczucia błogości, są w dużej mierze nieadekwatne. Są tylko mizernym opisem tego, kim naprawdę jesteś.
Bez względu na to jak identyfikujesz samego siebie – jako dziecko, dorosłego, matkę, ojca, kogoś starego, zdrowego, chorego, oświeconego czy cierpiącego – zawsze, za tym wszystkim, ukryta jest prawda o tobie. Ona nie jest ci obca. Jest tak blisko, że trudno ci uwierzyć, że to właśnie ty. Zamiast tego, jako rzeczywistość wybierasz zwykle uwarunkowania rodziców, kultury i religii. Wybierasz iluzję zamiast rzeczywistości, która zawsze była tobą – bliżej niż uderzenie serca, bliżej niż jakakolwiek myśl czy doświadczenie.
Odkrycie prawdy o tym, kim jesteś to nie jakiś mglisty potencjał, to twoje przyrodzone, naturalne prawo. Jakiekolwiek myśli, że to odkrycie nie jest dla ciebie – że to nie ten czas, że nie jesteś jeszcze gotowy czy tego godny – to tylko sztuczki umysłu. W istocie najwyższa pora, aby zbadać myśli i zobaczyć czy mają jakąś wartość. W takim wglądzie otwierasz się na świadomą inteligencję, która ma możliwość rozpoznania samej siebie. […]
Prawda o tym, kim jesteś to czysta świadomość – nie twoje imię, nie twoje ciało, nie twoje emocje i nie twoje myśli. To tylko zjawiska i obiekty, które przychodzą i odchodzą. Mają swoje narodziny, istnienie w czasie i śmierć. Świadomość nie pojawia się i nie znika. Jest tu i teraz. Nie zna innego czasu.
Świadomość jest wolna. Nie jest ograniczona żadną nazwą czy koncepcją.  Nie jest ograniczona pojęciami czasu i przestrzeni. Emocje i choroby nie mają na nią wpływu. Ty jesteś tą świadomością. Zawsze byłeś wolny, bo zawsze nią byłeś. Do tej pory doświadczałeś siebie jako pewnego aspektu świadomości i dlatego uznałeś, że jesteś ograniczony tylko do ciała. To rozpoznanie, nawet jeśli trwa tylko chwilę, jest początkiem niekończącej się ścieżki samoobserwacji. To początek końca zagubienia w cyklach fałszywej identyfikacji i start prawdziwego wglądu, który nie zna granic.
Zatrzymać się, to znaczy zatrzymać poszukiwanie siebie w myślach, emocjach, sytuacjach oraz doznaniach cielesnych. W istocie to bardzo proste. Poszukiwanie dobiega końca, gdy zdasz sobie sprawę, że prawdziwe i trwałe spełnienie, którego szukałeś, można znaleźć tylko tu gdzie jesteś teraz. Ono jest tutaj. Jest w tobie, jest we mnie, jest we wszystkich przejawach życia, zarówno tych świadomych jak i nieświadomych. Ono jest wszędzie. Tak długo jak go szukasz, nie może być odnalezione, ponieważ zakładasz, że jet gdzie indziej. Ciągle gonisz za kłamstwem.
Prawda o tym kim jesteś jest bardzo prosta. Jest bliższa niż twoje myśli, bliższa niż bicie serca, bliższa niż oddech. Jeśli wierzysz, że twoje myśli są prawdziwe i podążasz za nimi jako za podstawą rzeczywistości będziesz wciąż przeoczał to, co jest tak blisko, to, co wzywało cię od dawna, wołając – Jesteś tutaj! Jesteś w domu! Wejdź. Bądź w domu. Być w domu to po prostu być tutaj. Zwlekanie z tym prostym byciem tutaj, to pozwolenie, aby absorbowały naszą uwagę fałszywe identyfikacje i historie.
Właśnie teraz istnieje możliwość zatrzymania się i powiedzenia prawdy o płomieniu świadomości, który jest esencją twojego istnienia. Wybór zaprzeczenia temu, to wybór cierpienia. Zaś wybór poddania, jest końcem całego niepotrzebnego cyklu bólu. Gdy odnajdujesz siebie, gdy kochasz siebie, gdy rozpoznajesz, że ten płomień prawdy jest tobą, nie ma potrzeby, aby szukać miłości czy się jej domagać. Odczuwasz spełnienie.
W obecnym momencie naszych dziejów, coś co kiedyś było zarezerwowane dla garstki nielicznych, teraz jest dostępne dla wszystkich. Ponieważ uważaliśmy siebie za nic nie znaczących, bramy naszych umysłów i serc były zamknięte dla prawdy. Ale teraz pojawił się wyłom w tych uwarunkowaniach. Jeśli właśnie to czytasz, na pewno choć trochę jesteś tego świadomy. To czas powszechnego przebudzenia. Dotyczy ono również ciebie, a nie tylko tych, urodzonych pod szczęśliwymi gwiazdami. […]
Odkryłam, że ostatecznie nie jest możliwe odnalezienie szczęścia poza sobą. Tak długo jak usiłujesz odnaleźć szczęście gdzieś tam, nie dostrzegasz gdzie ono naprawdę jest. Tak długo jak pragniesz znaleźć Boga w jakimś miejscu, nie dostrzegasz esencji prawdy, którą jest wszechobecność. Gdy pragniesz odnaleźć szczęście poza sobą, nie dostrzegasz własnej prawdziwej natury, która nim właśnie jest. Nie zauważasz kim jesteś. Chciałabym ci zaproponować, abyś przestał unikać siebie i zwyczajnie – całkowicie i absolutnie po prostu był. Aby chociaż na chwilę odłożył na bok wszystkie koncepcje gdzie jest Bóg, prawda czy ty sam. Przestań rozglądać się gdziekolwiek. Przestań pragnąć. Po prostu bądź. Nie mówię o trwaniu w otępieniu czy wejściu w jakiś trans, ale o zagłębieniu się w ciszę własnego serca, gdzie prawda o wszechobecności może zostać odkryta, jako twoja prawdziwa natura. Proszę cię o bycie nieruchomym w czystej obecności. Nie musisz jej tworzyć, ani nawet zapraszać, ale po prostu rozpoznaj to, co jest tu od zawsze, kim jesteś i gdzie naprawdę jest Bóg.




Właśnie w tym momencie – jeśli w jakikolwiek sposób szukasz – zatrzymaj się. Bez względu na to czy szukasz pokoju lub szczęścia w związku, lepszej pracy czy nawet pokoju na świecie – na ten jeden moment zatrzymaj się całkowicie. Nie ma nic niewłaściwego w tych wszystkich działaniach, ale jeśli angażujesz się w nie, po to by osiągnąć spokój czy szczęście, nie dostrzegasz przestrzeni pokoju, który jest już tutaj. Gdy ją odkryjesz, w cokolwiek będziesz zaangażowany zostanie nią przesiąknięte. W naturalny sposób wniesiesz pokój do swojego świata, polityki i związków.
To odkrycie ma nieskończone i wielopłaszczyznowe skutki, ale jego esencja jest niezwykle prosta. Gdy zatrzymasz wszelką aktywność – choć na jedną chwilę, nawet na jedną dziesiątą sekundy – i po prostu pozostaniesz całkowicie nieruchomy, rozpoznasz wrodzoną przestrzenność własnej istoty, która już teraz jest szczęśliwa i twa w pokoju sama ze sobą.
Ze względu na nasze uwarunkowania, zazwyczaj odrzucamy tę płaszczyznę pokoju natychmiastowym – no tak, ale co dalej z moim życiem? Mam przecież zobowiązania. Muszę być zajęty. Absolutnie nie współgra to z moim życiem i istnieniem. Te uwarunkowane myśli tylko wzmacniają dalsze uwarunkowanie. Jednak gdy poświęcisz chwilę, aby rozpoznać pokój, który jest żywą obecnością wewnątrz ciebie, wtedy naprawdę masz wybór, aby mu zaufać we wszystkich swoich przedsięwzięciach, związkach i w każdej życiowej sytuacji. To nie oznacza, że twoje życie zostanie natychmiast uwolnione od wszystkich konfliktów, wyzwań, bólu czy cierpienia. To oznacza, że odkryłeś sanktuarium, w którym obecna jest prawda o tobie i o Bogu, bez względu na fizyczną, umysłową czy emocjonalną sytuację twojego życia.
To jest zaproszenie do samego rdzenia twojej istoty. Nie mówię tu o religii czy o braku religii. Nie mówię nawet o oświeceniu czy ignorancji. Mówię o prawdzie tego kim jesteś, która jest bliższa i głębsza niż wszystko co może być nazwane.
W każdej chwili, w każdym ułamku sekundy, istnieje możliwość odkrycia nieograniczonej, nieskończonej, odwiecznej, boskiej prawdy o sobie. W różnych kulturach te doświadczenia określano inaczej – niebo, nirwana, zmartwychwstanie, satori, samadhi. Wszystkie one wskazują na to najwyższe, nienazwane, boskie piękno, pozbawione cierpienia i wypełnione łaską. […]
Kiedy skierujesz uwagę na pytanie – kim ja jestem – prawdopodobnie w pierwszej kolejności zobaczysz coś, co ma twoją twarz i ciało. Ale kto jest tego świadomy? Czy jesteś tylko obiektem czy świadomością tego obiektu? Obiekt pojawia się i znika. Rodzic, dziecko, kochanek, ktoś porzucony, oświecony, zwycięski czy przegrany – wszystkie te identyfikacje przychodzą i odchodzą. A świadomość ich jest zawsze obecna. Fałszywa identyfikacja siebie jako jakiegoś obiektu w świadomości prowadzi do skrajnej przyjemności lub bólu i niekończącego się cyklu cierpienia.
Gdy masz wolę, aby zatrzymać te fałszywe identyfikacje i odkryć bezpośrednio i całkowicie, że jesteś świadomością, a nie wciąż zmieniającymi się definicjami, poszukiwanie siebie w myślach dobiega końca. Gdy odpowiadamy na pytanie – kto? niewinnie, czysto, aż do samej głębi, wtedy pojawia się wielkie i niezwykłe zrozumienie – nie ma tam nikogo! Jest tylko przestrzeń – niezidentyfikowane i nieograniczone rozpoznanie siebie jako nie-oddzielonego od wszystkiego co jest.
Już jesteś wolny. Już jesteś kompletny. Już jesteś nieskończony. Nie posiadasz dna, nie masz granicy. Każdy pomysł na siebie pojawia się w tobie i w tobie również znika. Jesteś świadomością – świadomością samą sobie. Pozwól, aby wszystkie samo-definicje rozpłynęły się w tym momencie. Pozwól im odejść i zobacz, co pozostaje. Rozpoznaj, co nie rodzi się i co nie umiera. Poczuj ulgę w odrzuceniu granic definicji siebie. Doświadcz nie-realności tych granic. Doświadcz radości, która już tam jest. Odpoczywaj w nieskończonym pokoju swojej prawdziwej natury zanim powstanie jakakolwiek myśl.”

Gangaji – „Diament w Twojej kieszeni. Odkryj swój prawdziwy blask”

8 lekcji samopoznania

Autor Farida

Każde odkrycie siebie, i tak prowadzi ku nieświadomości kolejnego poziomu. Rozwój jest nieskończony i dopóki trwasz – na pewnych poziomach jesteś świadomy, a na innych błądzisz. Uczysz się odczytywać drogowskazy w labiryncie duszy. Oto parę wniosków i rad z dotychczasowej podróży, które dedykuję wszystkim czytelnikom, nauczycielom, uczniom, przyjaciołom i towarzyszom na drodze samopoznania

1.  Jeśli ktoś próbuje zgasić Twoje światło, to znaczy, że nie odkrył w pełni swojego. Ludzie prawdziwie przebudzeni nie walczą z przebudzeniem innych. Wiedzą, że światła mają się łączyć w coraz szerszą prawdę, a nie wzajemnie  zwalczać.  Jeśli „oświecony” ma potrzebę rywalizowania i degradowania ludzi, zamiast zająć się swoją przestrzenią, to może znaczyć, że cienie przysłaniają mu jego własne światło i pole ekspresji. Człowiek, który ma potrzebę atakowania innych, wciąż poszukuje w nich cząstek siebie.

2. Człowiek jest unikalnym, brakującym puzzlem w układance Boga. Na głębszym poziomie rozumienia nie ma lepszego czy gorszego odbioru Boga.  Każdy jest inną cząstką w tym samym obrazie. Ma więc prawo do swojej perspektywy i oceny rzeczywistości. Perspektywy się łączą w różnych barwach miłości, a nie wykluczają.

3. Nie ma jedynej słusznej filozofii i praktyki, która sprawdzi się u wszystkich ludzi. Każdy jest po coś w mozaice świata i rezonuje przede wszystkim z elementami sąsiednimi. To one tworzą jego miejsce w umyśle zbiorowym. Cała sztuka to rozpoznać swoje uwarunkowania i zrozumieć ich przyczyny na poziomie boskiego planu – duszy. To prowadzi do wzięcia odpowiedzialności za swoją przestrzeń i odwagi do wyrażania siebie.

4. Jeśli ktoś nie widzi wartości w tobie i miejscu w którym jesteś, to nie oznacza, że Bóg też nie widzi. Wręcz przeciwnie. To znak od Niego, żebyś wreszcie się dźwignął i uwierzył w wewnętrzną prawdę, która ciebie zrodziła i prowadzi przez życie. Jesteś po to, by nauczyć się rozświetlać to miejsce w umyśle Boga, dla którego zostałeś stworzony.

5. Ludzie będą do ciebie przychodzić i odchodzić, bo takie jest życie. Osoby rezonujące z twoim odbiorem prawdy i doświadczeniem zainspirujesz i pomożesz. Resztę ludzi utwierdzisz w ich przekonaniach. Każdy zobaczy w tobie to, na co jest gotowa jego świadomość. Dla jednych będziesz szalony i głupi, dla innych mądry i fascynujący. Najważniejsze, żebyś był Prawdziwy. Doświadczasz, błądzisz i uczysz się w zgodzie z własną duszą. W końcu w niej i ku niej wzrastasz.

6. Pamiętaj, że bierzesz odpowiedzialność za sianie ziaren w swojej przestrzeni, a nie za to, czy one wykiełkują. Prędzej czy później ziemia będzie gotowa, gdy cierpliwie będziesz ją przygotowywał. Na dzień dzisiejszy, zajmujesz się swoim polem działania, a nie cudzym. Cudze przestrzenie mają swoich siewców i uszanuj je.

7. Nie bądź naiwny w realizowaniu swojej pracy. Bądź skuteczny. Nie trać czasu na walkę z wiatrakami, bo całego świata nie przekonasz do swojej wizji. Ale możesz zająć się tymi, którzy są towarzyszami na drodze. To oni ciebie rozumieją, bo łączą was te same doświadczenia i ten sam duch. Rezonujące świadomości tworzą coraz większe słońce, które rozświetla waszą przestrzeń, nie wchodząc w drogę innym słońcom.

8. Pamiętaj, przestrzeń jest w stanie pomieścić nieskończoność gwiazd, a ty jesteś jedną z nich. Poznałeś swoją ciemność, zatraciłeś na wiele lat i nie zginąłeś. Wynurzyłeś się z wiedzą o sobie. Teraz miej odwagę w tej ciemności świecić i być sobą. Uśmiechnij się do innych gwiazd, nawet, jeśli ich blasku nie rozumiesz. Nie musisz. Pozwól im również świecić. Masz całą wieczność by poznać wszystkie swoje lustra.

c.d.n.

Oświecona istota

Oświecona istota to człowiek, który rozwiązał wszystkie swoje problemy. Pozostaje w związku z tym w stanie ciągłego spokoju, ciszy i zadowolenia, niezależnie od zewnętrznych wydarzeń. Utrzymuje ten stan wewnętrzny w obliczu różnych sytuacji: sukcesów i porażek, bólu i przyjemności, życia i śmierci. Oświecona istota przechodzi przez doświadczenia, które również mogą być twoim udziałem. Jednak ty nie spróbowałeś jeszcze wstąpić na tę ścieżkę. Oświecona istota jest pełna radości i doświadcza ekstazy przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Cała jest przeniknięta boskością. Jej życie stało się pieśnią, tańcem i radością. Obecność takiej osoby jest błogosławieństwem dla innych.
Jeżeli chcesz rzeczywiście poznać taką osobę, musisz z nią przebywać, zbliżyć się do niej. Musisz doświadczyć jej bliskości i uścisnąć jej rękę. Musisz pozwolić, by energia tej osoby dotarła do twego serca.
Nie zwracaj, proszę, uwagi na zewnętrzne cechy tego człowieka. Prawdziwe cechy, związane z oświeceniem, są wewnętrznymi jakościami...
Jednak można podać pewne wskazówki. Przebywając w pobliżu osoby oświeconej, odczujesz pewnego rodzaju magnetyczna siłę, mocne przyciąganie, charyzmatyczną moc. Możesz się obawiać prawdziwego zbliżenia do takiego człowieka. Pociąga to bowiem za sobą ryzyko. Kiedy naprawdę zbliżysz się, możesz już nie mieć możliwości opuszczenia tej osoby. Prawdziwe zbliżenie się wymaga postawy hazardzisty, a nie biznesmena.
Osho, Księga mężczyzn
#Osho #KsięgaMężczyzn #świadomość #oświecenie #zadowolenie #cisza

MIŁOŚĆ CZYM JEST ONA W TOBIE?

MIŁOŚĆ

CZYM JEST ONA W TOBIE?

Przesłanie Serca z dnia 29 stycznia 2017r.

Ukochany/a! Jestem Tobą, a Ty mną , a o ile jeszcze w to wątpisz to daleki jednak Jesteś od poznania – czym Miłość jest w Tobie.

Ukochany! Przybyłeś na Ziemię jako Czysta Miłość, a świat który się pojawił jako cień, jako czarne światło stało się darem nauki zobaczenia siebie jako istoty doskonałej, która ma wszystkie barwy w sobie – bo jest kompletna. Światło, którym Jesteś ma pełną gamę barw świateł w sobie, a na moment nauki na Ziemi wysublimowaliśmy barwę czarną, aby dała nam nauki i doświadczenia potrzebne w poznaniu głębokiej skali możliwości jaką mamy w sobie. Dzięki tym barwom światła mogliśmy poznać niespotykane w świecie czystej miłości uczucia – emocje, dlatego wydzieliliśmy czarne światło, aby ono nam dało prawdę zobaczenia nas samych. Dlatego śmiało można powiedzieć, że Istoty „czarnego świata” czy Istoty światów okalających Ziemię naprawdę są nami, a my nimi, że jako Bóg – Istnienie stworzyliśmy sobie te potrzebne lekcje.

Ukochany/a! Wszystkie te nauki są Darem Miłości, które Ty sam/a tworzysz sobie. Jednakże budząc się teraz, przyjrzyj się prawdzie i odczuj, które uczucia nie są czystą miłością. Proszę Cię odnajdź je w sobie. Przyjmij Prawdę o sobie, bo tylko tak – Ty sam/a możesz zakończyć swoje osobiste nauki.

Uwolnij swój umysł człowieka materialnego ciała, które stworzyłeś sam sobie na naukę, które poniekąd dały Ci czarne światy mieniące się „Stwórcą” tej rzeczywistości, którym oddawaliśmy całą swoją energetykę, a one się rozrastały obdarowując w zamian światem więzienia, które sami w podsuwanych doświadczeniach tworzyliśmy sobie, zbierając ochłapy za służbę dla nich. Dar tej nauki stał się bolesną lekcją, bo nie przyjmując prawdy o tym – czym jest miłość – trwaliśmy w niej nadal. Pogardą dla tych światów był brak godności dla nauczycieli, których przez pryzmat „czarnego światła”zaprosiliśmy w przestrzeń świetlistości Matki Ziemi.

Ukochani! Rozpoznanie uczuć w sobie Sercem jest podstawą uwolnienia siebie z Daru czarnej nauki, w której Jesteś. Przyjrzyj się sobie i odnajdź uczucia, w których obwiniasz innych, w których chcesz walczyć z innymi, w których chcesz nad innymi dominować – przekładając ziemskie prawo ponad miłość, która Ty sam/a jesteś. W taki sposób przeczysz sobie i nie zaliczasz lekcji w której tkwisz. Toksyczność, którą przenikasz innych jest ukrytą nienawiścią do siebie, do nie przepracowanych aspektów w sobie, za które chcesz obwinić innych czyli zewnętrzny świat nauki. Takie uczucia daje Ci Twój świat nienawiści subtelnie Cię prowadzący umysłem człowieka w czarnym świecie śmierci, abyś poznał oblicze prawdziwej miłości w sobie.

Ukochany! Prawdziwy świat jest w Tobie, a odczucie miłości do siebie daje Ci prawdę, że wszyscy, których widzisz są Tobą. Twoje Ego Człowieka odrzuca Ciebie od nich, bo mówi Ci, że są źli, a naprawdę jest to głębokie nieukochanie odrzuceń, które przemycasz w sobie. I tak Cię wiodą czarne światy, które prowadząc Cię przez umysł człowieka – władają Twoja świadomością, bo tu dosłownie jesteś tylko programem i marionetką dla tych światów.

Ukochani! Połączmy się głęboko z Darem Istot „czarnego światła”dla naszej nauki, do przetestowania świadomości istot najczystszej Miłości, którą Jesteśmy. Budząc się w Sercu – widzisz wielowymiarowość niedostępną dla oka człowieka i programu nauki doświadczeń w foliowym namiocie, poczucia – bycia ich owieczką w hodowli dającejzłote runo dla swego „Pana”.

Budząc się w swoim Sercu rozświetlasz program i hologram wyświetlany Tobie w Twojej jaźni człowieka, że gwiazdy, które widzisz nimi są, a naprawdę widziałeś projekcje, które potrzebne Ci były w niezwykłej inscenizacji doświadczenia „piekła czarnego świata”, które to nauczyciele chcieli Ci sprzedać jako raj, jako miłość, a naprawdę kupowałeś jej substytuty. Zniewolenie Ziemi, którego doświadczyliśmy i prawdy, że Istoty Kosmicznych światów przybędą i wyzwolą Ziemię – nie są miłością, które masz zobaczyć.

Ukochani! My sami daliśmy sobie te nauki, dlatego sami z nich wychodzimy, a kiedy przyjmujemy prawdy channelingiem innych światów – to stajemy się jednak prawda w ich świecie. Przyjmując podstępnie w subtelny sposób jednak ich świat, ich sposób na przebudzenie człowieka. W euforii Ego umysłu człowieka, którym się kierujesz – tłumaczysz te przekazy i rozpowszechniasz – myśląc, że tak pomagasz ludziom, że ich zbawiasz. Naprawdę jednak głęboko ich krzywdzisz – wprowadzając kody tego przekazu w świadomość bliskich.

Ukochany! Zacznij od siebie, bo to jest jedyne zbawienie świata jako głębokie pokochanie swojej Istoty. Otwarcie serca daje Ci Prawdy, jakże odległe od tego, co dawał Ci dotąd umysł ciała niewolnika, którego programy przyjąłeś jako siebie. Nie Jesteś nimi, a skierowanie na serce daje Ci prawdę rozdzielenia uczuć, które odejdą z Ciebie i które już przestajesz mylić z miłością, bo nią nie Jesteś – dopóki ich nie rozpuścisz na poziomie Światła Miłości Serca!!!.

Odczuj je, bo to ono jest jedyną bramą przejścia Twojej Istoty do Nowej Ziemi. Świetlistość w Tobie ma wszystkie barwy światła i głęboką pamięć, ale jako taka istota już nie odczuwasz strachu, potrzeby walki, chorób, starzenia się czy propagowanego cierpienia przez stare kulty. Te kulty śmierci jako podmiot tych wierzeń, pomylonych z wiara w siebie jako Boga,którym Jesteś – odchodzą z Ziemi.

Wiele Dzieci Ziemi dokonało głębokich wyborów jako cząstki świadomości zwane Duszami, mając w sobie potrzebę dalszego doświadczania „czarnej energetyki”, dlatego odchodzą, a naprawdę już nie istnieją. To tylko hologram rozświetlany na Ziemi nagromadzoną naszą energetyką powstrzymywał te odejścia do dalszych nauk. Oczyszczenie Ziemi jest Miłością, której czarę dopełniasz swoją kroplą przyjęcia Prawdy o sobie. Jesteś, aż tak ważny, a kochając to Sercem – odnajdujesz Prawdę – Kim Jesteś?

Ukochani! Głęboka Miłość do Światów okalających Ziemię, które zatrzymaliśmy w przedłużającej się inscenizacji na naszym niebie, jest uwolnieniem z wielką wdzięcznością za ich dary dla nas. One dawały nam nauki jakich potrzebowaliśmy, że są flotą Galaktycznych Istot Światła, a my mieliśmy dotrzeć do przyjęcia PRAWDY, że ten zewnętrzny świat Matrix był więzieniem w nas samych.

Przypatrz się raz jeszcze sercem mrugającym gwiazdom, bo może się zdarzyć, że kiedy łączysz się z nimi – po prostu zgasną lub zmienią pozycję, abyś zrozumiał, że to Ty Jesteś PRAWDĄ, a nie teleskopy stworzone technologią tych światów, abyśmy widzieli ich projekcje i nie osiągalną dla nas dal kosmosu.

Naprawdę te światy są tuż obok, a w godności i miłości gotowe są odejść, bo swoim sercem rozwiązujesz umowę, którą jako ludzka świadomość zawarłeś na tę naukę. Swoim sercem oczyszczasz zniewalające channelingi, którymi przekodowałeś swój umysł, podświadomość, ciała mentalne człowieka – zabrudzając tak całą naszą świadomość zbiorową. Jesteś wolny/a, bo odczuwasz Miłość Serca,dlatego odczuwasz różnicę czym był jej substytut, którego miałeś doświadczyć na Ziemi poprzez umysł człowieka.

Ukochany! Proszę Cię jednak – nie analizuj tego tym umysłem człowieka, bo wyglądasz jak pies, który goni swój ogon, bo tak nie wychodzisz z koła wiecznych wcieleń w doświadczaniu śmierci, w które wpadłeś – choć Jesteś Życiem Wiecznym.

Skupienie się na sobie daje Ci jedyną drogę odczucia Prawdy, że Jesteś Miłością. Poznasz to w sobie, bo gdy kochasz siebie, głęboko kochasz wszystkich, a naprawdę ich stwarzasz. Odczuwasz Prawdę, że zawsze to, co wewnątrz – istnieje na zewnątrz i tylko hologram starej Ziemi, któremu oddawałeś swoją moc tworzenia, fałszował Ci ten obraz, abyś nie dostrzegał, że sam tworzysz sobie więzienie.

Ukochany/a! Czas nie istnieje, dlatego go uwalniasz z poczucia w sobie i tak stajesz się wolny/a od starzenia. Oczyszczenie swojej Duszy oczyszcza Twoje ciało, a praktycznie tworzysz je sobie na nowo jako Świetliste, jako Dar natury Matki Ziemi. I tak wychodzisz z doświadczenia, w którym przyjąłeś ciało innych Światów i czujesz teraz, że nie Jesteś tym ciałem, bo Jesteś Wszystkim.

Kocham Cię – Grzesiu

http://prawdaserca.pl/2017/01/milosc-3/